Phoenix son bölümde oyunu daha çok kontrol ederek kazanmaya çalışıyor ve tempoyu sürekli yükselten bir yapıdan çok yarı saha üzerinden düzen arıyor. Son günlerde skor bulduğu anlarda bile maçın her bölümünü açık saha koşusuna çevirmeyen bir görüntü verdi. Denver kağıt üstünde güçlü hücum takımı gibi dursa da son dönemde ritmi rakibe göre ayarlayan, gerektiğinde sabırlı setlere dönen bir çizgide. Üretimi yüksek kalabildiğinde bile bunu çoğu zaman kontrollü yerleşimden çıkarıyor, bu da maçın sürekli kopuk ve hızlı akmasına engel oluyor. Bu eşleşmede iki tarafın da birbirinin yarı saha düzenini tanıması oyunu daha temkinli hale getirir. Phoenix'in topu yavaşlatma eğilimi ve Denver'ın set kalitesi birleşince zaman zaman verimli hücumlar görülse bile maçın genelinde uzun sekanslar ve savunma yerleşimi öne çıkabilir. Bu yüzden alt yönü, temponun sınırlı kalabileceği ve savunmaların oyunun kaderini belirleyebileceği bir senaryo üzerinden daha güçlü duruyor.